62.

Kwiecień, wiosna, śliczna pogoda, czego chcieć więcej? No właśnie ... Wychodzę, uśmiecham się, nawet staram się myśleć pozytywnie. Tylko ten mój optymizm zaczyna się gdzieś ulatniać. Jeszcze rano jest okej, ale popołudniami już czasem nie mam siły. A czym bliżej 30 kwietnia tym większą presję czasu zaczynam odczuwać. 

W lutym łatwo nie było, marzec łaskawszy się nie okazał, a wiem, że i kolejne miesiące łatwiejsze nie będą ...

Niby mam zajęcie. Tymczasowe, ale jest. Jeszcze jest. W połowie marca już raz mnie odprawił, na "prośbę" swojej sporo starszej "bratniej duszy", której na oczy nigdy nie widział. Od początku miałam świadomość, że taki ktoś istnieje, jednak nie sądziłam, że dojdzie do takiej sytuacji.

Szybko się odezwał, bo już na drugi dzień. Niby wszystko wróciło do normy po kilku dniach. W dalszym ciągu chodzę i pomagam, ale nie potrafię zrozumieć jak można być pod tak ogromnym wpływem kogoś kogo się praktycznie nie zna. Też mam znajomych, których znam wyłącznie z bloga, ale nie wyobrażam sobie jak ktoś mi ot, tak każe zerwać z kimś kontakt, z kim widuję się na co dzień.

31 marca moja tomografia stanęła pod dużym znakiem zapytania, na miejscu okazało się, że jest duży problem z wkłuciem wenflonu. Na szczęście udało się. Nie wiem co bym zrobiła jakby mnie odesłali po prawie dwóch miesiącach czekania. W poniedziałek jadę po wynik.