50.

Spotkaliśmy się, porozmawialiśmy. Nie mogę jednak nazwać tego poważną rozmową. Jak tylko nawiązywałam do czegokolwiek z naszych spotkań w lutym, takiego znaczącego, to w odpowiedzi dostawałam jedynie: "nie pamiętam", w co ja zupełnie nie wierzę. Nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć, jak na razie brnę w to dalej. Nie chcę go potraktować tak jak on mnie potraktował. Ryzykuję w tym momencie i może znów się sparzę, ale jeśli nie zaryzykuję to możliwe, że będę żałować. 

Od początku sierpnia odczuwam ból w okolicach prawego żebra, z przodu. We wrześniu postanowiłam pójść do lekarza, który stwierdził, że to prawdopodobnie kamienie w woreczku i dał mi skierowanie na USG, na które czekałam miesiąc, ale okazało się, że kamieni nie mam. Doktor przejrzał wynik badania, powiedział, że jestem zdrowa i na tym się skończyło, pomimo tego, iż powiedziałam, że w dalszym ciągu mnie boli. Może jestem przewrażliwiona i to od kręgosłupa, ale to już ponad dwa miesiące i zaczynam się niepokoić :/

Ten miesiąc jakoś od początku mi się ciągnie, nie wiem, może dlatego, że nie najlepiej się czuję, nastrój też jakoś ostatnio nie najlepszy. Wciąż też czekam na telefon ze szpitala, przez chwilę zaczęłam się zastanawiać czy aby nie skreślono mnie z listy oczekujących na miejsce, ale przez telefon usłyszałam, że jestem na liście i mam czekać aż zadzwonią, ale kiedy? Nie wiadomo. W ramach projektu mam do wykorzystania jeszcze rehabilitację do połowy listopada i myślałam, że może od jutra uda już mi się zacząć jeździć, ale moje skierowanie dosłownie przepadło. Dzisiaj byłam już trzeci raz, ale jeszcze nie doszło do przychodni.

Weekend spędziłam w szkole, do stycznia muszę ogarnąć Rewizora, na tyle żeby uzbierać minimum te 75 % na egzaminie z rachunkowości. Nie mam pojęcia czy się uda, ale powinnam się cieszyć biorąc pod uwagę fakt, że egzamin miał być w listopadzie a będzie w styczniu, to akurat jest dla mnie szansa.